Αν έχεις τύχη διάβαινε…

Και η Μπάρσα χθες είχε μπόλικη τύχη. Η Μπαρσελόνα μας έκανε το καθήκον της και επικράτησε της Ρεάλ, αυξάνοντας την διαφορά στο +4, σε ένα ματς που διεξήχθη στο κατάμεστο Καμπ Νόου, σε μια εκπληκτική ατμόσφαιρα που δημιούργησαν οι οπαδοί των Καταλανών.

Από τα λάθη της θα μάθει

Το πρώτο Clasico της σεζόν βρήκε, δίκαια, νικήτρια την Ρεάλ Μαδρίτης. Παρά την καλή παράδοση των τελευταίων ετών στο «Σαντιάγο Μπερναμπέου», ήταν γνωστό από την αρχή πως η αποστολή της Μπαρτσελόνα δεν θα ήταν εύκολη. Όχι μόνο λόγω έδρας, αλλά και το γεγονός πως όντας σε ένα μεταβατικό στάδιο, κανείς δεν ήξερε πως θα παρουσιαζόταν.

Μία τρελή μαδριλένικη νύχτα

Σε έναν τελικό, που αποτέλεσε αγώνα-διαφήμιση για το ποδόσφαιρο, η "Βασίλισσα" Ρεάλ Μαδρίτης επέστρεψε μετά από 12 χρόνια κατακτώντας το 10ο τρόπαιο του Τσάμπιονς Λιγκ της ιστορίας της, σε ένα ματς που η Ατλέτικο έφτασε στην πηγή, αλλά δεν κατάφερε να πιει νερό... Αν μη τι άλλο, μόνο αποτυχημένη χρονιά δεν ήταν για την ομάδα του Τσόλο!

Δεν περιμέναμε να ξεκινήσει ο αγώνας για να καταλάβουμε πως οι περισσότερες μάχες θα δοθούν στον χώρο του κέντρου, για αυτό και οι Κάρλο Αντσελότι και Ντιέγκο Σιμεόνε προσπάθησαν να προσαρμόσουν το στήσιμο των ομάδων τους και τις τακτικές τους, επιχειρώντας να μαντέψουν τις κινήσεις του αντιπάλου στην προπονητική σκακιέρα.

Για την Ρεάλ ο Τσάμπι Αλόνσο δεν μπόρεσε να αγωνιστεί, με αποτέλεσμα ο Κεντίρα να πάρει την θέση του, αν και πότε δεν βρέθηκε πραγματικά στο γήπεδο. Ο Πέπε είτε μπορούσε να παίξει, είτε όχι, θα ήταν ότι καλύτερο να παίξει ο Βαράν, όπως και έγινε. Αλλιώς δύσκολα θα τελείωνε η Ρεάλ τον αγώνα με 11 παίκτες. Όσο για τον Σιμεόνε, ο Τσόλο επέλεξε να χρησιμοποιήσει τον Τιάγκο αντί του Μάριο Σουάρες δίπλα στον Γκάμπι, με σκοπό να έχει μια εύκολη κάθετη πάσα από το κέντρο, παρά μια περισσότερο αμυντικογενή λειτουργία. Κάτι που σαφώς και έδωσε χώρους στον αντίπαλο. Επίσης, στην Ατλέτικο στοίχισαν οι απουσίες του Αρντά Τουράν και του Ντιέγκο Κόστα. Τι, όχι; Ναι του Ντιέγκο Κόστα. Αυτός ο πλακούντας αλόγου υποτιμά την νοημοσύνη μας... Σαφώς ο Ντιέγκο Κόστα και έπρεπε να παίξει και έπρεπε να βγει πριν το 10'. Στον κόσμο του στοιχήματος ζούμε ρε διάολε.

Το πρώτο μισάωρο του ματς, ο αγώνας ήταν............. Η Συνέχεια στις Αλλαξομπαλιές, πατώντας ΕΔΩ !

Φωτιά στην Πριμέρα Ντιβισιόν

Πολλά γκολ, ανατροπές, πέναλντι, αποβολή, ένταση. Τα πάντα είχε το τελευταίο El Clasico, που ξαναέβαλε την Μπαρτσελόνα στην μάχη του τίτλου. Οι Καταλανοί έπαιζαν μόνο για την νίκη, ενώ η Ρεάλ θα βολευόταν και με την ισοπαλία, κάτι που θα κράταγε τους Μπλαουγκράνα μακριά από την κορυφή.

Αρνητικός πρωταγωνιστής της αναμέτρησης ήταν δυστυχώς ο διαιτητής Μαγιένκο, ο οποίος έδωσε από ένα ανύπαρκτο πέναλντι στις ομάδες, ενώ πήρε και αρκετές λάθος αποφάσεις σε φάσεις οφσάιντ και φάουλ. Άδικα λοιπόν αποβλήθηκε ο Ράμος, κάτι που θα έπρεπε να συμβεί με τον Μπουσκέτς που πάτησε στο κεφάλι τον Πέπε (κάτι όμως που συνέβη χωρίς πρόθεση, όπως δείχνει σχετικό βίντεο). Παρόλα αυτά, αν ήμουν ο διαιτητής της αναμέτρησης, θα είχα αποβάλει και τον Φάμπρεγας και τον Πέπε, διότι ο ένας πήγε να «κερδίσει» κόκκινη κάρτα για τον άλλον.

Η αθλητική και ποδοσφαιρική παιδεία όμως των..................... Η Συνέχεια στις Αλλαξομπαλιές, πατώντας ΕΔΩ !

Ρεάλ Μαδρίτης - Μπαρτσελόνα 3-4

Σχολιασμός το απόγευμα της Δευτέρας, 5:30 ώρα, στις http://allakso-balies.blogspot.gr/

Βαρκελώνη και Μαδρίτη στα μαχαίρια!

Για πρώτη φορά μετά το 2007, ακόμα μία ομάδα μαζί με της Μπαρτσελόνα και Ρεάλ Μαδρίτης διεκδικεί με αξιώσεις το πρωτάθλημα Ισπανίας. Ο λόγος για την έτερη ομάδα της Μαδρίτης, Ατλέτικο.

Το 2007 ήταν η σπουδαία, τότε, Σεβίλλη, με προπονητή τον Χουάντε Ράμος , η οποία τερμάτισε 3ή με 71 βαθμούς, ενώ το πρωτάθλημα κατέκτησε η Ρεάλ Μαδρίτης με 76 βαθμούς, σε ισοβαθμία με την Μπαρτσελόνα!

Το 2014 έχουμε την Ατλέτικο Μαδρίτης, η οποία ισοβαθμεί με τις ομάδες του Clasico στους 57 βαθμούς. Τριπλή ισοβαθμία 15 αγωνιστικές πριν το τέλος της Πριμέρα Ντιβιζιόν υπήρξε τελευταία φορά το 1983 ανάμεσα σε Μπαρτσελόνα, Ρεάλ και Μπιλμπάο, με την Ατλέτικ εν τέλει να κατακτά τον τίτλο με έναν βαθμό διαφορά από τους Μαδριλένους!

Η πορεία της Ατλέτικο μόνο ως καλή παρένθεση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί, καθώς από την στιγμή που έχει αναλάβει προπονητής ο Ντιέγκο Σιμεόνε η ομάδα έχει σχηματίσει χαρακτήρα νικητή, επιχειρώντας να αναλάβει την πρωτοβουλία των κινήσεων σε οποιοδήποτε παιχνίδι της. Σαν σύγχρονη επιθετική ομάδα, το βάρος είναι ξεκάθαρο πως έχει δοθεί στα χαφ, παίζοντας με δύο αμυντικούς μέσους (Γκάμπι, Τιάγκο) και τρεις επιθετικούς χαφ-εξτρεμ (Τουράν, Κόκε, Γκαρσία). Ο Ντιέγκο Κόστα εκμεταλλεύεται με το παραπάνω τις ευκαιρίες για σκοράρισμα, ενώ πάντα υπάρχει και ο λατρεμένος Νταβίντ Βίγια για να «καθαρίσει» όποτε χρειαστεί. Λόγω των επιθετικών αρετών της ομάδας, το αμυντικό δίδυμο (Γκοντίν, Μιράντα) εκτίθεται συχνά-πυκνά για αυτό και ο Κουρτουά αποτελεί φύλακα-άγγελο.

Η σύγχρονη Ατλέτικο δεν είναι .............. Η Συνέχεια στις Αλλαξομπαλιές, πατώντας ΕΔΩ!

Μπαρτσελόνα-Ρεάλ Μαδρίτης (muteline.gr σελίδες 52-55)

Με αφορμή το τελευταίο ισπανικό ντέρμπι ανάμεσα σε Μπαρτσελόνα και Ρεάλ Μαδρίτης στο «Καμπ Νου», η ιστορία ξετυλίγεται παρουσιάζοντας την ιστορία ανάμεσα στους αγώνες των δύο ομάδων, δικαιολογώντας τον λόγο που αποτελούν κάτι παραπάνω από ένα αθλητικό γεγονός.

Το… έναυσμα για να ξεκινήσει η κόντρα μεταξύ Καταλανών, που παλεύουν για την ανεξαρτησία τους, και πρωτευουσιάνων το έδωσε ο βασιλιάς της Ισπανίας Αλφόνσο ο 13ος  να αφήσει την Ρεάλ να υιοθετήσει το λευκό χρώμα της βασιλικής σημαίας. Μια κόντρα που πήρε τεράστιες διαστάσεις μετά και την απαγόρευση της Καταλανικής γλώσσας την περίοδο του ισπανικού εμφυλίου και επί δικτατορίας Φράνκο.

Η «συμπάθεια» του δικτάτορα προς την Ρεάλ Μαδρίτης φάνηκε με το προσωρινό κλείσιμο του τότε γηπέδου της Μπάρτσα, το «Λες Κορτς». Το μίσος των Καταλανών όμως ξεπέρασε κάθε όριο όταν ο ιδρυτής της Μπαρτσελόνα Ζοάν Γκαμπέρ αυτοκτόνησε, καθώς έπασχε από κατάθλιψη μετά και την δολοφονία του τότε προέδρου της ομάδας, Ζοζέπ Σουνιόλ.

Ο Σουνιόλ έμεινε στην ιστορία ως ο «μάρτυρας πρόεδρος», μιας και επί προεδρίας του η ομάδα συμβόλιζε την ελευθερία και την δημοκρατία, σε αντίθεση με τον Φράνκο που ήταν οπαδός του φασισμού. Έτσι, διέταξε την φυλάκισή του και μετέπειτα την εκτέλεσή του.

Ημερομηνία-σταθμός για τους Καταλανούς, που από τότε η ομάδα τους αποτελεί «κάτι περισσότερο από μία ομάδα» (το περίφημο Mes que un club) καθώς το να ενισχύσουν την ομάδα και να γίνουν μέλη της, αποτελούσε αντίδραση ενάντια στο δικτατορικό-φασιστικό καθεστώς του Φράνκο.

Σε… αγωνιστικό κομμάτι η «αλλαγή στρατοπέδου» ορισμένων παικτών φουντώνουν την κόντρα, με την ιστορία να ξεκινάει όταν ο Φράνκο «άρπαξε» τον Ντι Στέφανο από την Μπαρτσελόνα και τον πήγε στην Ρεάλ Μαδρίτης. Στα σύγχρονα χρόνια το 2000 συνέβη το πρωτόγνωρο, με τους οπαδούς της Μπαρτσελόνα να προκαλούν επεισόδια στο Καμπ Νου. Ήταν η χρονιά που ο Λουίς Φίγκο «άδειασε» τους «Μπλαουγκράνα» για την Ρεάλ και στο μεταξύ τους ντέρμπι, εκτοξεύτηκαν προς το μέρος του μερικά μπουκάλια ουίσκι και… ένα κεφάλι γουρουνιού.

10 λόγοι για να παρακολουθήσει ο κόσμος το σύγχρονο “El Clasico”:

1) Μιλάμε για τις καλύτερες ομάδες του κόσμου τα τελευταία χρόνια. Μπαρτσελόνα και Ρεάλ Μαδρίτης.

2) Διαθέτουν σε χωρητικότητα από τα μεγαλύτερα γήπεδα στην Ευρώπη. Το Σαντιάγκο Μπερναμπέου (85,454 θέσεις) και το μεγαλύτερο ευρωπαϊκό, το Καμπ Νου (99,354 θέσεις).

3) Μέσι εναντίον Κριστιάνο Ρονάλντο... Τι άλλο? 3 συνεχόμενες "Χρυσές Μπάλες" ο πρώτος, με τον δεύτερο να τον ακολουθεί κάθε χρόνο!

4) Η παρουσία του 'Special One" στον πάγκο της Ρεάλ Μαδρίτης. Από μόνος του ένας σταρ.

5) Η Μπαρτσελόνα αποτελεί το σύμβολο της Καταλονίας, μια αφοσίωση που σε ομάδα δύσκολα την συναντάς.

6) Μαζί με την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, αποτελούν τις ομάδες με τα μεγαλύτερα ετήσια έσοδα.

7) Κάθε χρόνο οι μεταξύ τους αναμετρήσεις σημειώνουν τηλεθέαση-ρεκόρ.

8) Μαζί με Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και Μίλαν, έχουν τους περισσότερους οπαδούς παγκοσμίως!

9) H Ρεάλ Μαδρίτης έχει κατακτήσει τα περισσότερα Τσάμπιονς Λιγκ, 9 στον αριθμό. Η Μπαρτσελόνα 4.

10) Η συμπεριφορά των οπαδών και των 2 ομάδων στα ντέρμπι. Ο καθένας ασχολείται με την ομάδα του και στις κερκίδες υπάρχουν άνθρωποι κάθε ηλικίας.

(To άρθρο είναι αναρτημένο στο περιοδικό muteline.gr στις σελίδες 52-55)

7+3 λόγοι που το Μπάρτσα-Ρεάλ είναι Τo "Clasico"

Λόγος 1: Μιλάμε για τις καλύτερες ομάδες του κόσμου τα τελευταία χρόνια. Μπαρτσελόνα και Ρεάλ Μαδρίτης.
Λόγος 2: Διαθέτουν σε χωρητικότητα από τα μεγαλύτερα γήπεδα στην Ευρώπη. Το Σαντιάγκο Μπερναμπέου (85,454 θέσεις) και το μεγαλύτερο ευρωπαϊκό, το Καμπ Νου (99,354 θέσεις).
Λόγος 3: Μέσι εναντίον Κριστιάνο Ρονάλντο... Τι άλλο? 3 συνεχόμενες "Χρυσές Μπάλες" ο πρώτος, με τον δεύτερο να τον ακολουθεί κάθε χρόνο!
Λόγος 4: Η παρουσία του 'Special One" στον πάγκο της Ρεάλ Μαδρίτης. Από μόνος του ένας σταρ.
Λόγος 5: Η Μπαρτσελόνα αποτελεί το σύμβολο της Καταλονίας, μια αφοσίωση που σε ομάδα δύσκολα την συναντάς.
Λόγος 6: Μαζί με την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, αποτελούν τις ομάδες με τα μεγαλύτερα ετήσια έσοδα.
Λόγος 7: Κάθε χρόνο οι μεταξύ τους αναμετρήσεις σημειώνουν τηλεθέαση-ρεκόρ.
Λόγος 8: Μαζί με Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και Μίλαν, έχουν τους περισσότερους οπαδούς παγκοσμίως!
Λόγος 9: H Ρεάλ Μαδρίτης έχει κατακτήσει τα περισσότερα Τσάμπιονς Λιγκ, 9 στον αριθμό. Η Μπαρτσελόνα 4.
Λόγος 10: Η συμπεριφορά των οπαδών και των 2 ομάδων στα ντέρμπι. Ο καθένας ασχολείται με την ομάδα του και στις κερκίδες υπάρχουν άνθρωποι κάθε ηλικίας.

Οι αφανείς… σταρ του "el Clasico"

Πιστεύω πως τον τελευταίο μήνα ο ποδοσφαιρικός κόσμος… χάρηκε να βλέπει ποδόσφαιρο. Και όχι μερικούς συνηθισμένους αγώνες, αλλά μιλάμε για μεγαλύτερο ντέρμπι του κόσμου, αυτό μεταξύ της Ρεάλ Μαδρίτης και της Μπαρτσελόνα. Τέσσερις φορές παρακολουθήσαμε την κόντρα των πρωτευουσιάνων με τους Καταλανούς, των «Γκαλάκτικος» με τους «Μπλαουγκράνα», του Ζοζέ Μουρίνιο με τον Πέπ Γκουαρδιόλα και του Κριστιάνο Ρονάλντο με τον Λιονέλ Μέσι. Τα βλέμματα του φίλαθλου κόσμου ήταν στραμένα πάνω τους, σαν να μην υπάρχει κανένας άλλος στο γήπεδο, σαν να είναι οι μοναδικοί που αγωνίζονται και πως εκπροσωπούν μόνοι τους τις εν λόγω ομάδες. Πάντα όμως υπάρχουν και οι αφανείς… σταρ, οι οποίοι κάνουν σωστά την δουλειά τους, αλλά την δόξα την κερδίζουν οι… «εμπορικοί». Ο λόγος για δύο μικρούς, σχετικά, σε ηλικία παίκτες των 2 ομάδων, που κατά την γνώμη μου είναι μέσα στους επόμενους μεγάλους παίκτες του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Τα ονόματά τους? Άνχελ Ντι Μαρία και Ιμπραίμ Αφελάι.

Ο ορισμός του ακραίου χαφ-εξτρέμ

Ο Αργεντινός Άνχελ Ντι Μαρία βρίσκετα

ι στην 6η χρονιά της επαγγελματικής του καριέρας. Πρόκειται για αυθεντικό προϊόν των ακαδημιών της Ροζάριο. Το ταλέντο του ξεχείλιζε και τα γήπεδα της Αργεντινής άντεξαν να τον κρατήσουν μόλις 2 χρόνια, καθώς έκανε το ευρωπαϊκό βήμα και μεταγράφηκε στην Μπενφίκα, όπου και έφτιαξε το όνομά του. Αποκορύφωμα με την φανέλα της πορτογαλικής ομάδας ήταν το γκολ της χρονιάς που πέτυχε το 2009 απέναντι στην ΑΕΚ:

Το καλοκαίρι του 2010 ήρθε η δικαίωση, όταν και ο Μουρίνιο έδωσε την έγκρισή του ώστε η διοίκηση της Ρεάλ Μαδρίτης να δαπανήσει 25 εκατ. Ευρώ για την απόκτησή του. Αν και η καθιέρωση στην βασική ομάδα δεν ήρθε αμέσως, πλέον αποτέλει βασικό της στέλεχος καθώς ξεχωρίζει με τις τεχνικές του ικανότητες, την ταχύτητα του και τον διασκελισμό του.

Το Ολλανδικό «εργαλείο» του κέντρου

Ο Ιμπραίμ Αφελάι αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα της τελευταίας γενιάς της ολλανδικής σχολής. Στα 17 του ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στην Αϊντχόφεν, ενώ το 2007 αναδείχθηκε ο καλύτερος νέος παίκτης της Ολλανδίας. Ο μαροκινής καταγωγής επιθετικός χαφ, βρίσκεται σε συνεχή βελτίωση όσο περνάνε τα χρόνια και αποτελούσε ένα από τα βασικά στελέχη της ομάδας, ενώ είχε αφήσει καλές εντυπώσεις με τις εμφανίσεις του με την φανέλα της εθνικής του ομάδας.

Τον Ιανουάριο του 2011 αποκτήθηκε με μόλις 3 εκατ. Ευρώ αλλά… η ρήτρα που του έβαλε η Μπαρτσελόνα, ανέρχεται στα 100 εκατ. Ευρώ, με μια κίνηση που φαινέται πως αναγνωρίζει τις ικανότητες του Ολλανδού μέσου!

Και τι έγινε που είναι πάνω από 20?

Το ότι ο Ντι Μαρία είναι 23 και ο Αφελάι 25, σημαίνει πως δεν υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης? Φυσικά και υπάρχουν, εξάλλου όσο περνάνε τα χρόνια και οι 2 έχουν ανοδική πορεία. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τον Ροναλντίνιο, ο οποίος την καλύτερή του σεζόν την πραγματοποίησε στα 26 του. Ο Ντρογκμπά τα τελευταία χρόνια έφτιαξε το όνομα που έχει. Πέρυσι που η Μπάγερν Μονάχου πήγε στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, ο Ρόμπεν ήταν 26 και ο Ριμπερί 27. Οι MVP της Ίντερ, Σνάιντερ και Μίλιτο, ήταν στο 26ο και 31ο έτος της ζωής τους αντίστοιχα. Άμα τα κατάφεραν οι προηγούμενοι… γιατί όχι και αυτοί? Εξάλλου το ποδόσφαιρο χρειάζεται πλέον σπουδαίους… αντί-σταρ παίκτες.